Nationale Parken in Costa Rica

Meer dan 30% van de oppervlakte van het land is beschermd natuurgebied.
Opvallend is dat op een relatief kleine oppervlakte, door de wisselende hoogte, regenval en begroeiing, het landschap snel verandert. De ene keer waan je je in een tropisch Schotland of in de Noord Franse heuvels, dan weer in het Aziatische regenwoud of in een heet, droog Zuid Griekenland. De afwisseling buiten de nationale parken is eigenlijk net zo kenmerkend.

Welke nationale parken in Costa Rica moet je nu echt zien? Wat zijn eigenlijk de verschillen?

Costa Rica heeft een grote biodiversiteit die voortkomt uit de verschillende klimaten en geologische omstandigheden in dit land. De dieren die je tegen kunt komen zijn vooral apen, vogels, insecten, vlinders, amfibieën en nog veel meer, klein maar fascinerend.
Je zult gedult moet hebben om de dieren te kunnen zien want door door hun 'slimme'  overlevings trucs zoals schutkleuren zijn ze vaak moeilijk te zien. Het is niet altijd makkelijk die ene prachtige foto te kunnen maken. Wat je zeker bijblijft is echter een enorm gevoel van rijkdom, zo  gevarieerd en ingenieus als de natuur eigenlijk in elkaar zit. En het belang van deze beschermde gebieden.
Een kleine overzicht van de nationale parken in Costa Rica. De activiteiten die in de vele parken te doen zijn, zijn in het algemeen vergelijkbaar. Zoals paardrijden, canopy tour (kabbelbaan door de boomtoppen), of een skywalk (wandelen over een touwbrug door de boomtoppen)

Monteverde
Bijna iedereen neemt dit park in zijn reis op, en dat terwijl het 2 uur heen en 2 uur terug 'hobbelen' is vanaf de bewoonde wereld. Je komt terecht in een soort rommelig 'cowboydorp': St. Helena. Eromheen liggen grote delen jungle, verdeeld in enkele privé parkjes (zoals Selva Verde, waar je over hangbruggen tussen de boomtoppen kunt wandelen en langs kabels kunt boomslingeren) en de staatsparken Monteverde en St. Helena. Monteverde is zo bijzonder omdat dier- en plantleven gecombineerd wordt met de mysterieuze nevel die door het park zweeft. Hele dichte begroeiing: takken en stammen van bomen zijn bedekt met orchideeën, bromelia's, varens, lianen en mossen. Op plekken waar water niet weg kan zijn zompige moerasgebieden. Elders stromen kristalheldere rivieren die uitmonden in tropische watervallen. Bijzondere dieren genoeg hier; vogelliefhebbers komen naar dit park in de hoop de zeldzame 'resplendent' quetzal te zien.  Bezoek het park met een gids, anders mis je al 't bijzonders grotendeels.

St. Helena Park, aan de andere kant van het dorpje, is ruiger en wordt minder bezocht. Het is zeker zo mooi en gevarieerd. Neem een gids wanneer je dit woud in gaat, zo kun je erg veel leren en zien van de prachtige natuur.

 
Vulkaan Aranal
Op weinig plekken in de wereld kun je echt vlakbij een werkende vulkaan komen. Nog minder plekken zijn er waar die vulkaan ligt in een mooi tropisch landschap in Costa Rica. De Arenal en het nationale park eromheen mag je dus ook niet missen. Wie 's avonds naar het terras van de Observatory lodge gaat, kan de rode heten rotsen lava naar beneden rollen. Rond het meer van Fortuna kun je wandelen. Ook maak je zeker een tripje naar de watervallen (in een dichtbegroeide jungle) en, als je meer tijd hebt, naar Caño Negro, een vogelparadijs vlakbij Nicaragua dat vanuit Fortuna gemakkelijk te bereiken is. Zoals je boven al leest, raden we je aan ook de Arenal in je trip op te nemen.
 
Manuel Antonio
Is een van de schaarse plaatsen waar de jungle direct aan het strand grenst. Je kunt hier dus ook met je zwemspullen het park in. Na de vrij druk bezochte eerste kilometer trail heuveltje op en heuveltje af, wordt het rustiger: veel reizigers komen niet veel verder..en heb je al snel een strandje voor je alleen. Het park zelf heeft heel veel vogels, vlinders maar vooral ook apen, zoals de brul aap en de brutale kapucijneraapjes.
Een bijzondere combinatie park en natuur strand.
Let wel, want het park is op maandagen gesloten.
Tortuguero is het nestgebied van de groene zeeschildpad. In de maanden juli tot november komen ze in grote getale hun eieren leggen op het strand. Maar niet alleen in deze maanden zou je Tortuguero moeten zien: achter het schildpadstrand ligt een labyrintachtig gebied van natuurlijke, tropische waterwegen. Met bootjes kun je het hele jaar in de brede en smalle waterkanalen van dichtbij wildlife spotten: apensoorten, toekans, luiaards, kaaimannen en de gifkikkers waar Costa Rica bekend om is. Met gids is boeiend omdat je hij veel ziet en weet, maar je kunt er ook opuit gaan zonder gids, in een houten kano in de kanalen rondom je lodge. Het ademt de Caribsche sfeer en heeft een unieke water/ mangrove/ jungle combinatie.
Rincon de la Vieja, vooral leuk omdat het een ruig park is en omdat er geen aangelegde wandelpaden zijn. Amerikaanse toeristen hebben vaak geen tijd om dit park aan te doen. Een parkwachtershuisje is het enige georganiseerde element.
De natuur is heel afwisselend, lichte kapok bossen, donkere watervallen en reusachtige boomwortels waar je overheen klautert. Droge velden, vulkanische meren, zwavel en modderpoelen en smalle stroompjes waar je over de rotsen moet klimmen. Je kunt een prachtige wandeling maken en de de blauwe waterval, diverse meertjes en zwemplekjes bezoeken. Heb je nog een volle dag, dan is de behoorlijke dagtrek naar de top van Rincon, waar je ook echt dicht bij de krater komt, te overwegen. De Rincon is echt een  must voor de actieve vakantie ganger. Natuur en rust, geen drukte, geen commercie en veel afwisseling. Let wel, het park is op maandagen gesloten.
 Corcovado is door de geïsoleerde ligging het meest oorspronkelijke park. Je gaat er vooral heen omdat je het gevoel van een park, overal ver vandaan, wilt hebben. In Corcovado vind je zoogdieren, reptielen, amfibieën, 800 vogelsoorten, waaronder met  uitsterven bedreigde soorten. Het grondgebied beslaat van moeras, mangrove regenwoud en bergen. Er leven jaguars, reuze miereneters, doodshoofdaapjes, luiaarden en 6000 insectensoorten  Naast deze overvloed zijn er verlaten stranden, watervallen en rivieren waarvan de oevers zijn begroeid met zeldzame planten.

Braulio Carrillo National Park
anders dan alle parken, is dit park geen doel op zich. Je zult het eerder rijdend bekijken dan lopend. Komend uit San José verdwijn je in een drive-through nevelwoud. Langs de bochtige weg  vallen in het droge seizoen waterdruppels omlaag die prachtige mosmuren doen ontstaan. In het natte seizoen zijn de stroompjes tot watervallen verworden. Regent het echt veel dan komen er soms aardverschuivingen voor. Vele zullen erdoor heen rijden wanneer ze van San Jose naar Tortugero of Cahita rijden. Heb je een uurtje extra dan zijn er goede uitzichtpunten langs de weg, waaronder het Visitors Center. Ben je met de huurauto, dan kun je een wandeling maken over de uitgezette paden.  
Cahuita, zoals het eigenlijk heet, bedekt een smalle landstrook van ca. 1000 ha vlak naast het relaxte Caribische plaatsje Cahuita. Het onderwater-deel, een Marine National Park is 22 x zo groot: 22.000 ha. Het is ruig, warm (neem drinken mee) en vochtig en de trails zijn niet druk. Het meest populair is de 3 uur durende trail die het strand volgt. Je begint in Cahita loopt door het park en neemt bij de andere uitgang en bus terug naar Cahita. De entrée kosten zijn vrijwillig. Het leukste is dat je hier vanaf het strand kunt snorkelen.